Spis mistrzów Taijiquan





Chen Gu'an, (ur. ok 1914) z rodziny muzułmańskich bokserów z północnych Chin. Pierwotnie ćwiczył muzułmański styl 'zhaquan', w wieku 13 lat zaczął uprawiać styl Wu pod kierunkiem uczniów Hao Weizhenga: Han Qishena, Li Shengduana i Hao Zhongtiana. Poznał także 'xinyiquan' (Pięść serca i umysłu) i 'xingyiquan' (Pięść formy i umysłu - odmiany tego samego stylu) oraz 'baguazhang'.

Znany z wielu pojedynków, zarówno w Pchających Dłoniach (1936, z Qin), jak i bokserskich (z Zhou Songwu) i na 'leitai', oraz ze zwycięstwa w pojedynku na szable z muzułmańskim mistrzem Ma Shubao (1942, Laohekou w Hubei). Ostatnią zwycięską walkę rozegrał przypadkowo w łaźni, w wieku 63 lat. Nauczał walki głównie w szkołach, działających przy meczetach.

Zreformował styl, który w jego wersji składa się ze 108-ruchowej długiej formy, stworzonej przez niego 'nowej formy', w skład której wchodzą ruchy 'xingyi' i 'bagua', wykonywanej z 'fajing', 36-ruchowych form włóczni, kija, miecza i szabli, uproszczonej formy ręcznej 48-ruchowej, 12-ruchowej formy podwójnej i specjalnych technik do sparringu. Do każdej z form przypisana jest wierszowana formuła, mówiąca, na co należy zwracać uwagę w czasie treningu.


Hao Weizheng, in. Hay Way-Jen (1849-1920). Twórca "wojskowej" odmiany stylu Wu, zwanej też stylem Hao. Uczeń Li Yeyu, Nauczyciel Sun Lutanga, któremu nauką odpłacił się za przyjęcie do domu i opiekę w chorobie. Jego spadkobiercami byli: syn, Hao Yueru (1877-1935) i wnuk, Hao Shaoyu. Inni, wyróżniający się uczniowie to Han Qishen, Li Shengduan i Hao Zhongtian, nauczyciele Chen Gu'ana.


He Zhaoyuan (1810-1890). Odebrał solidne wykształcenie konfucjańskie, przygotowujące go do urzędniczej kariery. Interesował się jednak o wiele bardziej 'taijiquanem', wobec czego jego bliski krewny, Li Tangjia, przekonał ojca, żeby pozwolił mu na ten rodzaj zajęcia i nauki. Uczeń Chen Qingpinga, a później także Zhang Yana. Wykorzystywał również doświadczenia z walk, toczonych z ekspertami sztuki walki na dworze cesarskim w Pekinie (gdzie służył Li Tangjia), dzięki czemu He Zhaoyuan rozwinął przekazaną mu wiedzę, rozbudowując ilość technik z 64 do 72 (bardziej drobiazgowo licząc 108), opracowując metodykę nauczania i teorię poruszania się. Stworzył nowe formy kija, włóczni, miecza, szabli i inne. Jego styl należy do rodziny Zhaobao i nazywany jest od jego nazwiska, a także 'Daili', 'reprezentujący wiedzę'. Jeden z najlepiej opracowanych stylów 'taiji'. Określa się go też jako 'neigong jia', co oznacza, że sprzyja szczególnemu rozwojowi siły wewnętrznej. Jest niezwykle efektywny w walce.

Najsłynniejszym spadkobiercą He Zhaoyuana był jego wnuk, He Qingxi (1862-1936), który wyszkolił z kolei Zheng Boyinga (1904-1961) i Zheng Wuqinga (1894-1984), zamieszkałych w Xi'anie twórców "dużej" i "małej" odmiany stylu He. "Małą odmianę" reprezentują obecnie syn Zheng Wuqinga, Zheng Jun (w Zhaobao), a w Xi'anie Yao Cunwen i Liu Rui, będący "strażnikiem bramy" ('zhangmenren') stylu.


Jiang Fa, ur. 1574. Uczeń Wang Zhongyue z Shaanxi, twórcy Północnej Odmiany stylu, powołującego się na Zhang Sanfenga. (Południową Odmianę - 'songxi' - stworzył w tym samym czasie Wang Zong z Shanxi). Pierwszy z mistrzów tej sztuki, który osiedlił się w Zhaobao, dając początek stylowi walki o nazwie przejętej od nazwy miejscowości, zwanej też 'nei jia'. O Jiang Fa opowiada się, że potrafił dogonić i złapać zająca z odległości 100 kroków. W latach 1640-1680 przebywał w Chenjiagou, wzięty do niewoli podczas powstania antymingowskiego, z którym walczyła milicja hrabstwa Wen, dowodzona przez Chen Wantinga. W tym czasie nauczył przedstawicieli rodziny Chen ćwiczeń, które weszły w skład 'taijiquanu'.


Li Yeyu, in. Li Yi-Yu (1832-1892). Siostrzeniec i uczeń Wu Yuxianga. Wybitny popularyzator 'taijiquanu', autor wielu artykułów. Nauczyciel Hao Weizhenga.


Styl Zhaobao - Lingluo, stworzony przez ucznia Chen Qingpinga, Niu Fahu, zwany 'niską odmianą'. Ze względu na niskie pozycje jest on odpowiedni dla młodych i silnych osób. Podstawowym wymogiem jest zachowanie kąta prostego między udem a łydką. Dłonie, ramiona, talia i biodra są silnie skręcane, wykonując ruchy wirowe o dużym zakresie. Gwałtowne zmiany wysokości pozycji podkreślane są głośnym wydechem. Stopy zakorzeniają się przy obniżaniu pozycji ciała.


Styl Zhaobao - Tengpeng. Zwany również 'hulei' (Błyskawica). Odmiana stylu Zhaobao stworzona przez Li Jingyana, ucznia Chen Qingpinga. Ruchy są dość szybkie i obszerne, praca nóg żywa, stopy nie są zakorzenione, występuje bardzo wiele tzw. eksplozji energii ('fajin'), podczas których całe ciało drga. Wysokość pozycji gwałtownie się zmienia. Praktyka tego stylu rozpoczyna się od ćwiczeń prowadzących do zmiękczenia ścięgien i zwiększenia ruchomości stawów, następnie dodaje się ruchy wirowe. Z miękkości rodzi się twardość, wszystkie ruchy są okrężne.


Styl Zhaobao. Powołujący się na Zhang Shanfenga styl z wioski o tej samej nazwie, używający dawniej nazwy 'nei jia' ("wewnętrzna rodzina"). Obecnie per analogiam używa również nazwy 'taijiquan'. W czasach dynastii Ming styl Zhang Sanfenga podzielił się na dwie odmiany: 'songxi' (południową), reprezentowaną przez Wang Zonga z Shanxi i odmianę północną, reprezentowaną przez Wang Zongyue z Shaanxi. Uczniem tego ostatniego był Jiang Fa z wioski Zhaobao, który sprowadził ten styl do wsi, od której nazwano później tę sztukę. Jiang Fa był także nauczycielem Chen Wangtinga. Styl był utrzymywany w tajemnicy aż do czasów "Magicznej Dłoni" Zhang Yana, który zdecydował się uczyć Chen Qingpinga po jego przeprowadzce z Chenjiagou. Obecnie istnieją odmiany Zhaobao: Tengpeng, Lingluo i Daili, a także Wudang Zhaobao Sanheyi, powołujący się na Zhang Yana.


Sun Fuquan, zw. Lutang (1861-1932). Uczeń mistrzów 'xingyi' Li Kuiyuana i Guo Yunshena (zw. "Demoniczna Dłoń") oraz słynnego mistrza 'baguazhang', Cheng Tinghua, który z kolei był uczniem założyciela tego stylu, Tung Haichuana. Drugi z jego nauczycieli nadał mu imię, pod jakim jest obecnie znany. Przez długi czas poszukiwał nauczyciela 'taijiquanu' o odpowiednim poziomie. Pod koniec życia zaopiekował się leżącym na ulicy chorym Hao Weizhengiem, w wyniku czego został uczniem. Łącząc doświadczenia różnych stylów, stworzył styl Sun, który wykorzystuje dostawny krok, charakterystyczny dla 'xingyi' i pracę talii oraz kroki z 'bagua'. Jego spadkobierczynią jest żyjąca obecnie córka, Sun Jianyun, wokół której skupia się środowisko uczniów jej ojca, specjalistów od 'taiji', 'xingyi' i 'bagua'.


Wu Yuxiang, in. Wu Yu-Hsing (1812-1880). Pochodził nie z Henanu, jak większość wczesnych mistrzów, lecz z Hebei. Sąsiad rodziny Yang Luchana, po pokonaniu przez niego swych dwu braci - ekspertów sztuk walki, rozpoczął u niego naukę. Jego rodzina poleciła Yang Lushana na dworze i pomogła mu się przenieść do Pekinu. Po wyjeździe nauczyciela, niezadowolony ze swych umiejętności Wu Yuxiang zamierzał namówić do ujawnienia sekretów stylu Chen Changxinga, ten jednak, ze względu na wiek, odmawiał już nauczania, polecił natomiast jako nauczyciela Chen Qingpinga, u którego Wu przebywał kilka miesięcy. Po powrocie do domu otrzymał od swego brata, który był urzędnikiem w Henanie odnalezioną w składzie solnym książkę Wang Zongyue "Klasyka taiji". Łącząc odebrane nauki stworzył odmianę Wu, przez niektórych zwaną tak, jak styl jego nauczyciela - 'xiaojia' Chen, lub - od nazwiska obecnych spadkobierców Hao. Jego uczniem i spadkobiercą był Li Yeyu.


Zhang Yan - II poł. XVIII i I XIX w. Jeden ze strażników stylu z Zhaobao, założonego przez Jiang Fa. Przydomek "Magiczna Dłoń". Nauczyciel Chen Qingpinga i - bardzo krótko - He Zhaoyuana. Jego spadkobiercą był jednak syn, Zhang Yingchang. Styl Zhang Yana obecnie nosi nazwę Wudang Zhaobao Sanheyi ("łączący trzy w jednym"), reprezentowany zaś jest przez mistrzów Chen Xuezhonga i Liu Huizhi z Zhaobao.



copyright © Jaromir Śniegowski
Polskie Towarzystwo Rozwoju Chen Taiji Quan
Oficjalna strona Towarzystwa: www.chen.org.pl,  e-mail: chen@chen.org.pl
Treść: Jaromir ŚniegowskiWykonanie stronyTadeusz Jasienski