Spis mistrzów Taijiquan
Chen Gu'an, (ur. ok 1914) z rodziny muzułmańskich
bokserów z północnych Chin. Pierwotnie ćwiczył muzułmański styl
'zhaquan', w wieku 13 lat zaczął uprawiać styl
Wu pod kierunkiem
uczniów
Hao Weizhenga:
Han Qishena, Li Shengduana i Hao Zhongtiana.
Poznał także 'xinyiquan' (Pięść serca i umysłu) i 'xingyiquan' (Pięść
formy i umysłu - odmiany tego samego stylu) oraz 'baguazhang'.
Znany z wielu pojedynków, zarówno w Pchających Dłoniach (1936, z Qin),
jak i bokserskich (z Zhou Songwu) i na 'leitai', oraz ze zwycięstwa
w pojedynku na szable z muzułmańskim mistrzem Ma Shubao (1942, Laohekou
w Hubei). Ostatnią zwycięską walkę rozegrał przypadkowo w łaźni,
w wieku 63 lat. Nauczał walki głównie w szkołach, działających przy
meczetach.
Zreformował styl, który w jego wersji składa się ze 108-ruchowej
długiej formy, stworzonej przez niego 'nowej formy', w skład której
wchodzą ruchy 'xingyi' i 'bagua', wykonywanej z 'fajing', 36-ruchowych
form włóczni, kija, miecza i szabli, uproszczonej formy ręcznej
48-ruchowej, 12-ruchowej formy podwójnej i specjalnych technik
do sparringu. Do każdej z form przypisana jest wierszowana formuła,
mówiąca, na co należy zwracać uwagę w czasie treningu.
Hao Weizheng, in. Hay Way-Jen (1849-1920).
Twórca "wojskowej" odmiany stylu Wu, zwanej też stylem Hao. Uczeń
Li Yeyu, Nauczyciel
Sun Lutanga,
któremu nauką odpłacił się za przyjęcie do domu i opiekę w
chorobie.
Jego spadkobiercami byli: syn,
Hao Yueru (1877-1935) i wnuk, Hao Shaoyu. Inni,
wyróżniający się uczniowie to Han Qishen, Li Shengduan i
Hao Zhongtian, nauczyciele Chen Gu'ana.
He Zhaoyuan (1810-1890). Odebrał solidne
wykształcenie konfucjańskie, przygotowujące go do urzędniczej
kariery. Interesował się jednak o wiele bardziej 'taijiquanem',
wobec czego jego bliski krewny, Li Tangjia, przekonał ojca, żeby
pozwolił mu na ten rodzaj zajęcia i nauki. Uczeń
Chen Qingpinga,
a później także Zhang Yana. Wykorzystywał
również doświadczenia z walk, toczonych z ekspertami sztuki walki
na dworze cesarskim w Pekinie (gdzie służył Li Tangjia), dzięki
czemu He Zhaoyuan rozwinął przekazaną mu wiedzę, rozbudowując ilość
technik z 64 do 72 (bardziej drobiazgowo licząc 108), opracowując
metodykę nauczania i teorię poruszania się. Stworzył nowe formy kija,
włóczni, miecza, szabli i inne. Jego styl należy do rodziny
Zhaobao i nazywany jest od jego nazwiska,
a także 'Daili', 'reprezentujący wiedzę'. Jeden z najlepiej
opracowanych stylów 'taiji'. Określa się go też jako
'neigong jia', co oznacza, że sprzyja szczególnemu rozwojowi
siły wewnętrznej. Jest niezwykle efektywny w walce.
Najsłynniejszym spadkobiercą He Zhaoyuana był jego wnuk,
He Qingxi (1862-1936), który wyszkolił z kolei
Zheng Boyinga (1904-1961) i Zheng Wuqinga (1894-1984),
zamieszkałych w Xi'anie twórców "dużej" i "małej" odmiany stylu He.
"Małą odmianę" reprezentują obecnie syn Zheng Wuqinga, Zheng Jun
(w Zhaobao), a w Xi'anie Yao Cunwen i Liu Rui, będący "strażnikiem
bramy" ('zhangmenren') stylu.
Jiang Fa, ur. 1574. Uczeń
Wang Zhongyue z Shaanxi, twórcy
Północnej Odmiany stylu, powołującego się na Zhang Sanfenga.
(Południową Odmianę - 'songxi' - stworzył w tym samym czasie
Wang Zong z Shanxi). Pierwszy z mistrzów tej sztuki, który
osiedlił się w Zhaobao, dając początek
stylowi walki o nazwie przejętej od nazwy miejscowości, zwanej
też 'nei jia'. O Jiang Fa opowiada się, że potrafił dogonić
i złapać zająca z odległości 100 kroków. W latach 1640-1680 przebywał
w Chenjiagou, wzięty do niewoli podczas powstania antymingowskiego,
z którym walczyła milicja hrabstwa Wen, dowodzona przez
Chen Wantinga.
W tym czasie nauczył przedstawicieli rodziny Chen ćwiczeń, które
weszły w skład 'taijiquanu'.
Li Yeyu, in. Li Yi-Yu (1832-1892). Siostrzeniec
i uczeń Wu Yuxianga. Wybitny popularyzator
'taijiquanu', autor wielu artykułów. Nauczyciel
Hao Weizhenga.
Styl Zhaobao - Lingluo,
stworzony przez ucznia
Chen Qingpinga,
Niu Fahu, zwany 'niską odmianą'. Ze względu na niskie pozycje
jest on odpowiedni dla młodych i silnych osób. Podstawowym wymogiem
jest zachowanie kąta prostego między udem a łydką. Dłonie, ramiona,
talia i biodra są silnie skręcane, wykonując ruchy wirowe o dużym
zakresie. Gwałtowne zmiany wysokości pozycji podkreślane są głośnym
wydechem. Stopy zakorzeniają się przy obniżaniu pozycji ciała.
Styl Zhaobao - Tengpeng.
Zwany również 'hulei' (Błyskawica). Odmiana stylu Zhaobao stworzona
przez Li Jingyana, ucznia
Chen Qingpinga.
Ruchy są dość szybkie i obszerne, praca nóg żywa, stopy nie są
zakorzenione, występuje bardzo wiele tzw. eksplozji energii ('fajin'),
podczas których całe ciało drga. Wysokość pozycji gwałtownie się
zmienia. Praktyka tego stylu rozpoczyna się od ćwiczeń prowadzących
do zmiękczenia ścięgien i zwiększenia ruchomości stawów, następnie
dodaje się ruchy wirowe. Z miękkości rodzi się twardość, wszystkie
ruchy są okrężne.
Styl Zhaobao. Powołujący się na Zhang Shanfenga
styl z wioski o tej samej nazwie, używający dawniej nazwy 'nei jia'
("wewnętrzna rodzina"). Obecnie per analogiam używa również
nazwy 'taijiquan'. W czasach dynastii Ming styl Zhang Sanfenga
podzielił się na dwie odmiany: 'songxi' (południową), reprezentowaną
przez Wang Zonga z Shanxi i odmianę północną, reprezentowaną przez
Wang Zongyue z Shaanxi. Uczniem tego ostatniego
był Jiang Fa z wioski Zhaobao, który sprowadził
ten styl do wsi, od której nazwano później tę sztukę. Jiang Fa
był także nauczycielem
Chen Wangtinga.
Styl był utrzymywany w tajemnicy aż do czasów "Magicznej Dłoni"
Zhang Yana, który zdecydował się uczyć
Chen Qingpinga
po jego przeprowadzce z Chenjiagou. Obecnie istnieją odmiany Zhaobao:
Tengpeng, Lingluo i
Daili, a także Wudang Zhaobao
Sanheyi, powołujący się na Zhang Yana.
Sun Fuquan, zw. Lutang (1861-1932). Uczeń mistrzów
'xingyi' Li Kuiyuana i Guo Yunshena
(zw. "Demoniczna Dłoń") oraz słynnego mistrza 'baguazhang',
Cheng Tinghua, który z kolei był uczniem założyciela tego
stylu, Tung Haichuana. Drugi z jego nauczycieli
nadał mu imię, pod jakim jest obecnie znany. Przez długi czas
poszukiwał nauczyciela 'taijiquanu' o odpowiednim poziomie. Pod koniec
życia zaopiekował się leżącym na ulicy
chorym
Hao Weizhengiem, w wyniku czego został
uczniem. Łącząc doświadczenia różnych stylów, stworzył styl Sun,
który wykorzystuje dostawny krok, charakterystyczny dla 'xingyi'
i pracę talii oraz kroki z 'bagua'. Jego spadkobierczynią jest
żyjąca obecnie córka, Sun Jianyun,
wokół której skupia się środowisko uczniów jej ojca, specjalistów
od 'taiji', 'xingyi' i 'bagua'.
Wu Yuxiang, in. Wu Yu-Hsing (1812-1880). Pochodził
nie z Henanu, jak większość wczesnych mistrzów, lecz z Hebei. Sąsiad
rodziny Yang Luchana,
po pokonaniu przez niego swych dwu braci - ekspertów sztuk walki,
rozpoczął u niego naukę. Jego rodzina poleciła Yang Lushana na dworze
i pomogła mu się przenieść do Pekinu. Po wyjeździe nauczyciela,
niezadowolony ze swych umiejętności Wu Yuxiang zamierzał namówić
do ujawnienia sekretów stylu
Chen Changxinga,
ten jednak, ze względu na wiek, odmawiał już nauczania, polecił
natomiast jako nauczyciela
Chen Qingpinga,
u którego Wu przebywał kilka miesięcy. Po powrocie do domu otrzymał
od swego brata, który był urzędnikiem w Henanie odnalezioną w składzie
solnym książkę Wang Zongyue "Klasyka taiji".
Łącząc odebrane nauki stworzył odmianę Wu, przez niektórych zwaną
tak, jak styl jego nauczyciela - 'xiaojia' Chen, lub - od nazwiska
obecnych spadkobierców Hao.
Jego uczniem i spadkobiercą był Li Yeyu.
Zhang Yan - II poł. XVIII i I XIX w. Jeden
ze strażników stylu z Zhaobao, założonego przez
Jiang Fa. Przydomek "Magiczna Dłoń". Nauczyciel
Chen Qingpinga
i - bardzo krótko - He Zhaoyuana. Jego
spadkobiercą był jednak syn, Zhang Yingchang. Styl Zhang Yana
obecnie nosi nazwę Wudang Zhaobao Sanheyi
("łączący trzy w jednym"), reprezentowany zaś jest przez mistrzów
Chen Xuezhonga i Liu Huizhi z Zhaobao.
copyright © Jaromir Śniegowski
Polskie Towarzystwo Rozwoju Chen Taiji Quan
Oficjalna strona Towarzystwa: www.chen.org.pl,
e-mail: chen@chen.org.pl
Treść: Jaromir Śniegowski, Wykonanie strony: Tadeusz Jasienski