Dlaczego styl Chen?
Dlaczego warto trenować styl Chen Taijiquan
W historycznych Chinach sztuki walki oficjalnie nie istniały. Dzięki temu regulujący każdą dziedzinę życia urzędnicy nie wtrącali się w działanie mistrzów. Przyciągało to do zawodu ludzi, źle znoszących kontrolę państwową i biurokrację. W rodzinach, w których zawód eksperta od walki wręcz był dziedziczny, niezależność była tradycją.
Pierwsze złamały tę tradycję reżimy Kuomingtangu i komunistyczny. Z początku usiłowano wykorzystać autorytet starych mistrzów do tworzenia oficjalnych, rządowych organizacji sztuk walki, mających ujarzmić ten "żywioł". Po powstaniu oficjalnego Związku Wushu, komuniści zapewnili mu monopol na działanie, zakazując funkcjonowania wszelkich tradycyjnych szkół. Ich mistrzów, należących zwykle do klasy średniej, kierowano jako bogaczy do obozów laogai i mordowano. Instruktorzy oficjalnych organizacji sportowych mieli natomiast obowiązek zmieniać techniki tak, by nie były za skuteczne i nie zapewniały cywilom przewagi nad służbami rządowymi, co doprowadziło do wypaczenia lub zapomnienia wielu technik i rodzajów treningu.
Wiele stylów, w tym wszystkie wewnętrzne (nie dość "materialistyczne") musiało zaprzestać działalności. Po ustaniu prześladowań w pokoleniach ich mistrzów powstała potężna luka - działają albo staruszkowie u kresu życia, nie mogący podjąć się wysiłku nauczania wielu uczniów, lub ludzie jeszcze młodzi i niezbyt doświadczeni (w stylach wewnętrznych poziom mistrzowski osiąga się po kilkudziesięciu latach). Ogranicza to możliwości rozwoju wielu ciekawych sztuk walki.
Wśród nielicznych, które nie uległy tym ograniczeniom, jest styl Chen. Po śmierci Wielkiego Mistrza Chen Fake i uwięzieniu w laogai jego syna, Chen Zhaoxu (zginął), mistrzowie Chen Zhaopi i Chen Zhaokui powrócili do rodzinnej wioski Chenjiagou, gdzie - korzystając z dyskrecji należących do rodziny mieszkańców - rozpoczęli w tajemnicy zajęcia z 15 młodymi ludźmi, z których 5 jest teraz wybitnymi instruktorami w sile wieku.
Najwybitniejszym z nich jest Wielki Mistrz Chen Xiaowang, któremu starszyzna przekazała notatki wszystkich sukcesorów stylu. Mistrz ten nie pełnił nigdy stanowisk w oficjalnych związkach w Pekinie (był sekretarzem Związku Pchających Dłoni prowincji Henan), zaś po otworzeniu takich możliwości wyemigrował do Australii, co pozwoliło mu na prowadzenie niezależnej działalności.
W porównaniu z innymi stylami Tai Ji Quan, styl Chen ma olbrzymie zalety:
- nadal uprawiany jest w obrębie rodu, który strzeże tradycji sztuki, dzięki czemu zachowały się w nim techniki, udoskonalane i sprawdzane od 300 lat
- zachował swą skuteczność w samoobronie
- dysponuje kadrą doskonałych nauczycieli w sile wieku, co pozwala na rozszerzenie działalności
- miejsce zamieszkania i pozycja spadkobiercy stylu pozwalają na niezależność organizacji od polityki rządu chińskiego, nie zawsze zgodnej z polityką państw , w których styl Chen działa.
Powody tego opisujemy powyżej.Uważamy, że te cechy czynią zeń styl wewnętrznej sztuki walki szczególnie warty rozpowszechnienia.
Styl Chen jest także pierwszym, którego historia udokumentowana jest istniejącymi do dziś dokumentami (wcześniejsza tradycja Tai Ji oparta jest na ustnych przekazach, niemożliwych obecnie do zweryfikowania), a większość współczesnych stylów Tai Ji wywodzi się z jego technik.
Towarzystwo
| ||||||||||||
Styl Chen
| ||||||||||||
Treningi
| ||||||||||||
| Wydawnictwa |
